Fotogaleria Dr.Mutulu

Strzelanina w Las Vegas 7/9/96r

Poniżej dowiemy się, jaka była kolejność wydarzeń i poznamy okoliczności zabójstwa Tupaca Shakura. Nigdy nie dotarto do sprawców mordu, jedyne, co możemy zrobić, to przeczytać jak wyglądały ostatnie dni życia rapera.
Chodziły słuchy o skłóceniu Davida Kennera – prawnika wytwórni Death Row, Suge’a Knighta oraz Tupaca. 26 Sierpnia, 12 dni przed feralną nocą w Vegas,Tupac przebywał cały dzień na planie filmu a następnie spędził noc w studiu nagraniowym. 27 Sierpnia posłał Yaasmyn Fula -zajmowała się sprawami Shakura, aby odebrała kasety z wytwórni Death Row, nad którymi Pac zakończył już pracę. D.Row ewidentnie odmówiło wydania taśm, tłumacząc, iż Suge Knight oraz David Kenner zabronili ich wydania do jakichkolwiek rąk. Istnieje pogłoska, iż Tupac nakazał wysłania listu, w którym mówi, że zakończył pracę nad ostatnim albumem i chce odejść z Death Row. Shakur wrócił następnie do Los Angeles i miał w planach odwiedzenie przyjaciół w Atlancie. Suge jednak nalegał, aby Tupac pojechał do Vegas na walkę Seldon/ Tyson, tak jak to obiecał wcześniej.

Linia Czasowa

Sobota, 7 Września
14:30 – Tupac przyjeżdża do Las Vegas samochodem.

17:30 – Ludzie ustawiają się pod Klubem 662, który znajduje się na 1700 E. Flamingo Road, gdzie Tupac Shakur i Mike Tyson mają się pojawić po walce.

20:30 – Ludzie zaczynają opuszczać MGM GRAND, gdzie odbywała się walka Bruce’a Seldona i Mike’a Tysona. Tupac jest obecny na walce, która rozpoczęła się o 20. Tyson deklasuje rywala I wygrywa po 109 sekundach na ringu.

20:30-21 – Shakur i jego ochroniarze wdają się w bójkę z człowiekiem, którym potem zostaje zidentyfikowany jako Orlando Anderson. Policja nie uwierzyła, iż Anderson mógł mieć coś wspólnego z późniejszą strzelaniną.

Kliknij na znaczek <PLAY> aby obejrzeć nagranie z kamery w MGM GRAND.

23:00- Suge zostaje zatrzymany na Las Vegas Boulevard przez policję za głośne słuchanie muzyki oraz za brak tablic rejestracyjnych.  W tych minutach Tupacowi zrobiono ostatnie zdjęcie.

23:15 – Shakur i Marion “Suge” Knight zostają ostrzelani. Knight kieruje pojazdem a Tupac siedzi na miejscu pasażera w BMW 750 sedan z roku 1996. Tupac zostaje postrzelony trzema pociskami, zaś Suge zostaje draśnięty w głowę. W sumie podobno oddano 13 strzałów w stronę auta. Po zamachu Suge zawraca na główną ulicę, prowadząc w szoku przebija opony i zatrzymuje się na Hormon Avenue.

Film ukazuje miejsce zatrzymania się pojazdu na HARMON oraz relacje świadków.

Tupac i Suge zostają przewiezieni karetką do University Medical Center, gdzie Shakur zostaje poddany dwóm operacją. Jego prawe płuco zostaje usunięte, aby zatrzymać krwotok wewnętrzny.

Niedziela, 8 Września
11:00- Suge Knight zostaje wypuszczony ze szpitala.
18:30- Shakur zostaje poddany drugiej operacji, która ma na celu naprawę szkód po ranach postrzałowych.
Poniedziałek, 9 Września
20:00 – Między Policją a dwudziestoma znajomymi i fanami Shakura wywiązała się sprzeczka, która potem została nazwana nieporozumieniem. Napięcie zostaje rozładowane dzięki znajomej rodziny Shakurów i pomocą czterech mężczyzn. Nikt nie został aresztowany. Policja patrolowała tereny wokół szpitala, aby zapobiec dalszym zamieszkom.
Środa, 11 Września
18:00-Knight rozmawia z policją na temat strzelaniny z 7 września.

Piątek, 13 Września
16:03 – Zostaje stwierdzony zgon Tupaca Shakura.
19:00 – Koroner dokonuje autopsji ciała Tupaca.
21:00- Ciało Shakura zostaje przewiezione do Davis Mortuary, gdzie z woli Affeni Shakur zostaje poddane kremacji.

Sobota, 14 Września
11:00 – Affeni opuszcza Las Vegas po odebraniu aktu zgonu Tupaca.

(OBEJRZYJ DOKUMENT)

Pac i ja byliśmy kumplami od momentu, kiedy doszedł do Death Row.

Pewnego dnia usłyszałem plotkę, iż mam współpracować w bliższym środowisku Shakura. Nie wiedziałem, na czym ma to polegać, nawet, co będzie należało do moich obowiązków. Potem dowiedziałem się, że mam być osobistym ochroniarzem Tupaca. Odszukałem Paca i przekazałem dobre wieści. “Pac jak leci przyjacielu. Będę Twoim ochroniarzem”. “Tak Big Frank wiem o tym. Powiedziałem, ze chciałbym mieć Ciebie w bliższym otoczeniu, ufam Ci bracie, od teraz jesteś Ty i ja”. Od teraz był Tupac i Ja. Tam gdzie on przebywał tam byłem też ja, kiedy jadł, jadłem z nim. Byliśmy pokrewnymi duszami, prawdziwymi przyjaciółmi. Jedne z najlepszych chwil w moim życiu spędziłem z Tupacem. Wydaje mi się jakby to było wczoraj. Był to 6 września, 1996 roku.
Kiedy przyjechałem do hotelu Luxor w Las Vegas, do miasta ,gdzie miała odbyć się walka Mike’a Tysona.

HOTEL LUXOR (Kliknij aby powiększyć)
Wróciłem, co dopiero z dwutygodniowego urlopu i od tego czasu nie widziałem Tupaca. Podczas mojej nieobecności zastąpił mnie Kevin, który na ten czas pełnił role jego ochroniarza. Tego dnia spotkałem się z grupa znajomych, dobrze się bawiliśmy w Vegas. Następnym dniem był 7 września, był to czas pracy. W południe miałem spotkanie z członkami grupy ochroniarskiej Wrighta, której właścicielem był mój kolega Reggie Wright. Na spotkaniu dowiedziałem się, że Kevin opuścił miasto i nie oddal mojej krótkofalówki. Bez radia nie miałem możliwości kontaktu z innymi ochroniarzami. Powiedziałem, ze Pac jest już w Vegas i jadę go poszukać w kasynie na terenie hotelu Luxor. Kiedy wszedłem do kasyna dostrzegłem tłum przy stole do gry w kości. Podszedłem bliżej i okazało się,ze Pac gra za dużą kasę i wygrywa. Tupac odwrócił się w moim kierunku i krzyknął “Big Frank!”, był szczęśliwy, że mnie widzi. Pac chciał się udać do MGM grand, nie miał już ochoty przebywać w kasynie.

HOTEL MGM GRAND (Kliknij na zdjęcie aby powiększyć)

PLAKAT REKLAMUJĄCY WALKĘ W MGM.

Do MGM GRAND udaliśmy się pieszo , ponieważ Tupac chciał się przejść. Po wejściu Pac został otoczony przez tłum kobiet -zawsze tak było,gdy Shakur pojawiał się publicznie. Powiedział abym zadzwonił do Suge’a i umówił się w jakimś miejscu, ponieważ rozpoczęcie walki było już blisko. Tupac miał na mnie poczekać a ja poszedłem wykonać telefon. Suge nie odbierał, więc wróciłem do stołu, przy którym wcześniej był Pac, tłumy zniknęły a wraz z nimi Shakur. Krążyłem po kasynie, ale nigdzie go nie było. W tym momencie zacząłem się przejmować. Doszło do mnie, że jest to nie podobne do Paca, nigdy nie odstępował mnie na krok. Szukałem go z godzinę po kasynie, po czym podszedłem do jednego z naszych znajomych i zapytałem, czy Pac opuszczał kasyno. Okazało się, że wyszedł z jakąś grupą ludzi. Było to jedno z zaskakujących wydarzeń, które miały miejsce tego wieczoru. Udałem się do hotelu Luxor, (mieliśmy tam wynajęty pokój), gdzie spotkałem Tupaca, poszliśmy razem przygotować się do wyjścia na walkę w MGM Grand. Kiedy byliśmy gotowi zeszliśmy na dół i opuściliśmy hotel. Dotarliśmy do MGM grand gdzie odbywała się walka, tłumy szalały na widok Paca. Poprosiliśmy, aby ochrona MGM doprowadziła nas do pomieszczenia dla vipów, gdzie Suge miał się pojawić. Czekaliśmy na Knighta, ale on się dalej nie pojawiał. Tupac zaczął się denerwować, był tak wkurzony, że powiedział “Wiedziałem, że nie powinienem jechać do Vegas – to jest bez sensu. Nawet nie chciałem tu być”. Moment później Suge i dwóch jego znajomych weszli do pomieszczenia. Jednym z nich był Travon, drugiego nie znałem.
Udaliśmy się na swoje miejsca i obejrzeliśmy krótką walkę Tysona, po tym widowisku przeszliśmy ponownie do pomieszczenia dla vipów gdzie mieliśmy poczekać na Tysona, ponieważ Pac i Suge chcieli pogratulować Mikowi zwycięstwa.

Powyższy film przedstawia jak Tupac i Suge gratulują Tysonowi zwycięstwa.

Kolejna rzeczą, jaką pamiętam były słowa Suge’a “idziemy!”,nie chciał dłużej czekać na Tysona. Wyszliśmy do holu, gdzie byli Outlaws, członkowie ekipy Tupaca i znajomi Knighta. W całym zamieszaniu podszedł do Shakura Travon i wyszeptał mu coś do ucha. Pac pobiegł za róg, udałem się za nim, wtedy zobaczyłem jak Tupac okłada faceta w niebieskiej czapce z napisem New York.(Potem okazało się, że człowiekiem tym był Orlando Anderson, odpowiedzialny za kradzież naszyjnika Trevora z logiem Death Row, miało to miejsce w Lakewood mall).
Podczas szamotaniny Shakurowi zrywa się naszyjnik z emblematem (BLACK ANGEL OF DEATH- Czarny Anioł śmierci-ZOBACZ PONIŻEJ)

Podniosłem go z ziemi i złożyłem do kupy. Powiedziałem wszystkim, ze powinniśmy wyjść, bo obsługa hotelu wezwie policje. Wcześniej, gdy szukałem Tupaca po kasynie zapamiętałem wszystkie wyjścia.
Pac pojechał do Luxor hotel zmienić ubranie, czekając aż podjedzie Suge, został nagrany przez turystę kamerą.

Kliknij na play aby zobaczyć to nagranie.

Każdy z ziomków udał się za mną, pojechaliśmy karawaną samochodów do domu Suge’a który znajdował się niedaleko MGM. Znaleźliśmy się pod posiadłością Knigta i weszliśmy do środka w celu ustalenia dalszych planów. Zdecydowaliśmy, że jedziemy do klubu nocnego 662, którego właścicielem był Suge. Pac powiedział, ze pojedzie z Sugem a ja powinienem towarzyszyć Outlaws, ponieważ będą pić alkohol. Ochroniarz Suge’a, Reggae nie był z nim w samochodzie, co wydawało się dziwne, ponieważ Reggie zawsze był u boku Suge’a a ja u boku Tupaca. Nie zaprzątałem się jednak tym i zaczęliśmy podążać do klubu 662 . Wielu ziomków jechało za nami, w około 50 minut znaleźliśmy się na głównej ulicy Vegas.
Kiedy byliśmy naprzeciw hotelu Excalibur dwóch policjantów na motorach podjechało od strony kierowcy, do BMW 750 Sedan, gdzie znajdowali się Suge i Pac.

CLUB 662.

HOTEL EXCALIBUR

Pomyślałem ze zostaliśmy zatrzymani za bójkę w MGM, ale poprosili o ściszenie muzyki w aucie. Jedyne, czego nie wiedziałem, to fakt późniejszego oglądania tych gliniarzy tego samego wieczora. Poruszaliśmy się dalej główną ulicą, potem skręciliśmy w prawo w ulicę Flamingo(Na zdjęciu poniżej) .

Kolejnymi światłami było skrzyżowanie Flamingo i Koval.
Stanęliśmy na czerwonym świetle.Układ stojących samochodów przedstawiony jest na poniższej grafice.

Właśnie od tej strony podjechał biały Cadillac i zatrzymał się przy aucie, w którym byli Pac i Knight. Nie widziałem wtedy żadnego potencjalnego zagrożenia z uwagi na to, że przechodnie i ludzie w samochodach krzyczeli “Pac, Suge!”. Nagle rozległa się seria strzałów, wszystkie w stronę pasażera, gdzie siedział Shakur. Byliśmy w szoku. Cadillac skręcił w prawo i zniknął z naszego pola widzenia. Podbiegłem do BMW, ale wtedy zawróciło i znowu znaleźliśmy się na głównej ulicy. Z początku byłem pewien, ze oni nie żyją, po takiej serii oddanej w ich kierunku było to mało prawdopodobne. Udaliśmy się za chaotycznie poruszającym się BMW, pierwszą myślą było przewiezienie Tupaca jak najszybciej do szpitala. Suge skręcił w lewo w ulicę Harmon, gdzie samochód odmówił posłuszeństwa (przebite opony). Wysiedliśmy ze swojego auta, natomiast Suge z BMW. Podbiegłem do Paca, drzwi były zablokowane, Suge krzyknął ” Ja wiem jak to otworzyć, wiem jak to otworzyć”. Kiedy drzwi odpuściły wyciągnęliśmy Shakura i położyliśmy obok samochodu. Ze łzami w oczach starałem się utrzymać go przy życiu “Pac, Pac!”, płakałem. Tupac mówił ” Nie mogę oddychać, Frank pomóż mi, nie mogę oddychać”, cały drżał. To były ostatnie słowa, jakie usłyszałem z jego ust. Lekarze i władze przybyły na miejsce. Usunęli nas i nie pozwolili dojść do Shakura. Wsadzili go do karetki i odjechali w kierunku szpitala.

(SZPITAL1)

(SZPITAL2)

Nie mogliśmy go zobaczyć, więc wróciłem następnego dnia. Doszły mnie słuchy, ze rodzina Tupaca jest wściekła, że powinienem go chronić. Miałem ogromne poczucie winy, że pozwoliłem mu umrzeć. Tego dnia siedziałem pod pokojem, gdzie leżał Tupac. W pewnym momencie podeszła do mnie Affeni Shakur, która usiadła obok, położyła rękę na moim ramieniu i powiedziała, że nic nie mogłem zrobić, że to nie była moja wina. Doktorzy przyszli do pokoju i powiedzieli, że nie wiedzą czy Tupac wygra z tak ciężkimi obrażeniami i czy z tego wyjdzie. Musiałem opuścić pomieszczenie, aby rodzina mogła go zobaczyć. Parę dni później otrzymałem telefon od Reggiego oznajmiający ze mam się udać do posiadłości Suge’a na spotkanie i że jest na mnie wkurzony. Bałem się tam jechać, ale musiałem. Po dotarciu wszedłem do jego domu, byli tam wszyscy, udaliśmy się nad basen w posiadłości Knigta. Każdy rozmawiał o wydarzeniach związanych z nocą 7 września. Suge aż wrzał ze złości, na wszystkich naskakiwał, nie wiedział, co ze sobą zrobić. Wtedy zadzwonił telefon, Knigt poszedł go odebrać, miałem złe przeczucia. Pamiętam, kiedy siedziałem na krześle i widziałem przed oczami najgorszy możliwy scenariusz. Była godzina 15:34, dwie minuty potem Suge wrócił do nas cały roztrzęsiony ” Mój Boże.. On odszedł, Tupac po prostu kurwa umarł”, wpadł w szał. Czułem jak w moim sercu powstaje wielka pustka. Wszyscy zaczęliśmy płakać, każdy miał łzy w oczach. Tupac Amaru Shakur zmarł 13 września roku 1996 w szpitalu w Las Vegas. Spoczywaj w pokoju Pac.

Z pomocą Franka Alexandra
Arkadiusz Kubiszewski

BMW 750 EXCLUSIVE

Zdjęcia poniżej przedstawiają wynajęty samochód przez wytwórnię Death Row – nowe czarne BMW 750 sedan na wyposażeniu którego , były przyciemniane szyby ,chromowane felgi , skórzana tapicerka oraz szyberdach. W tym właśnie aucie Tupac Shakur został raniony pociskami z bliskiej odległości , co doprowadziło do Jego śmierci . Fotki są autentyczne i zostały umieszczone w celu ukazania drastyczności oraz bezradności Tupaca , gdy stanął w 4 oczy ze Swoim oprawcą.

Czym jest Thug Life?

Wielu nowicjuszy pyta się, czym jest Thug Life:
1)Tatuażem na brzuchu Tupaca?
2)Wymyślonym tekstem, splotem słów?
3)A może wreszcie kodeksem, który miał być wzorcem dla gangów?

Thug – (bandzior, rozrabiaka, łotr, rzezimieszek) takie określenia można znaleźć w słowniku J. Angielskiego, dlatego kod ten jest źle interpretowany. Mówiąc o Thug Life, mamy na myśli życie i osobę Tupaca, urodzony w biednej rodzinie, niemający przejściowo dachu nad głową, człowiek powoli zagłębia się w światek przestępczy. Shakur nie uniknął “ulicy”, pracowitością osiągnął niebywały sukces. Thug Life jako sposób życia,dusza, jako świadomość tego młodego człowieka, jego sposób bycia, który poruszył w innych ludziach wartości, których zabrakło w biedzie i świecie pełnym przemocy. Dla wielu Tupac jest autorytetem, ale czy tak naprawdę można go określić jako “role model ” czy może miał On cechy tylko pozytywne?. Nie ma człowieka idealnego, dlatego można mieć wątpliwości, co do tego pojęcia, ale wiadomo, że Tupac Shakur posiadał umiejętności, które zainspirowały wiele istnień.

Thug Life oznacza – “The Hate U Gave Lil’ Infants Fucks Everyone”
“Karmiąc nienawiścią swoje dziecko, niszczysz życie wszystkim “

Wywiad z Tupacem na temat Thug Life.

Do Radnego Charlesa Barron’a

Do Radnego Charlesa Barron’a

Wyrażamy szczerą aprobatę Pańskiej historycznej roli w procesie rozpoznawania statusu wielu Bojowników o Wolnoć w stanie Nowy Jork, a także, jako precedens, w Stanach Zjednoczonych Ameryki.

Istnienie sporu wród ciał ustawodawczych w poszczególnych stanach, a potencjalnie także w Kongresie, na temat istnienia więźniów politycznych i tego, że potrzeba zbioru zasad okrelających ich status oraz metody na przyznawanie tego statusu, jest kwestią wiekopomną, jako że dotyczy walki wyzwoleńczej Nowoafrykan/ Czarnych.

Współczesny proces rozwojowy dla tego położenia wyłonił się z wielu częci naszych społecznoci. Film pt. “Cała władza dla ludzi” zdobył nagrodę oraz podziw i pochwały za wspieranie ducha uznawania więźniów politycznych.

Kolejnym tego typu przykładem jest odwaga, z jaką Kongresmenka Cynthia McKinney pełniła swoją rolę poprzez prowadzenie przesłuchań w sprawie przeglądu historycznego dotyczącego programu COINTELPRO wymierzonego przeciwko Ruchowi Wyzwolenia Czarnych i notowanie wpływu ludzi przeznaczonych do zamordowania, uwięzienia lub wygnania na rodziny i społecznoci.

Podyktowane zasadami samokrytyczne wycofanie poparcia oraz głos Kongresmenki Maxine Waters, który wsparł łowców nagród i ludzi wyrachowanych w dokonaniu najazdu na Kubę, aby schwytać i przywieźć z powrotem do Stanów Zjednoczonych Assatę Shakur, a także list napisany przez Kongresmenkę Waters do prezydenta Fidela Castro przyznają, że więźniowie polityczni, którzy walczyli w imię Wyzwolenia Czarnych, naprawdę istnieją i że owe jednostki powinny być chronione przed ekstradycją dokonywaną w ramach politycznie umotywowanego przeladowania. Faktycznie, rząd Stanów Zjednoczonych przyznał prawo do ochrony Bojownikowi o Wolnoć z Irlandzkiej Armii Republikańskiej Joe’owi Dougherty’emu w myl prawa znanego jako “Wyjątki od ekstradycji przestępców politycznych”. Protekcję i uznanie otrzymał Jeo Doughery także od Rady Miejskiej Miasta Nowy Jork, której honorowym członkiem jest Pan obecnie dzięki ustawie zainicjowanej przez miłującego wolnoć Czarnego ustawodawcę.

W Księdze Kapłańskiej jest powiedziane, że co pięćdziesiąt (50) lat więźniowie powinni być uwalniani, a wszystkie długi zapominane. Oczywicie nie żyjemy w czasach biblijnych, ale bez wątpienia współczesnoć wymaga ustalenia obiektywnych standardów wyzwalania schwytanych w rezultacie represji politycznych.

Prowadzenie działań wojennych o niskiej intensywnoci przeciwko walkom wyzwoleńczym Nowoafrykan przez COINTELPRO oraz wynikający z nich opór naszego Ludu muszą wyjć na wiatło dzienne i, jako problemy, znaleźć rozwiązanie przed Komisją/ Trybunałem Prawdy i Pojednania w Stanach Zjednoczonych.

Proces ten będzie wymagał ciężkiej pracy na froncie politycznym, prawnym i społecznym. Na szczęcie arena międzynarodowa dostarcza nam licznych przykładów, do których możemy sięgać po obiektywne prawo, które nas poprowadzi do osiągnięcia naszych celów poprzez zastosowanie i zasady.

Dlatego też, mój Bracie Charles’ie Barron’ie, jeli istnieje zjawisko zwane Przeznaczeniem, to Pan stoi w jego epicentrum, zajmując w historii miejsce, którego nikt już Panu nie może odmówić. Pański wkład w zainicjowanie tej ustawy był podyktowany wiarą w najwyższe wartoci, a nie planami osobistymi. Całym sercem popieram Pańskie starania o walkę o wolnoć wszystkich więźniów politycznych i wojennych w stanie Nowy Jork. Wszyscy są autentycznymi przykładami Godnoci i Honoru.

Strategie długookresowe będą wymagały ciężkiej pracy. Nic wartociowego nie przychodzi łatwo. Owo postanowienie, jak Pan to zaobserwował, będzie spotykało się z zaciekłym oporem nie wobec wyznawanych zasad czy hierarchii wartoci, ale na podstawie nadużyć władzy i dominacji. Wiem, że utrzyma Pan swoje stanowisko, ja za pozostaję gotowy na udzielanie jakiegokolwiek wsparcia temu celowi. Mam pewne wykształcenie w kierunku zastosowania Prawa Ekstradycji za Przestępstwa Polityczne.

Szanowny Charles’ie Barron’ie, zadałe pytanie i debata trwa. W erze po 9-11 są ludzie, którzy sugerują, aby nie próbować rozwiązywać jakichkolwiek wczeniejszych wewnętrznych konfliktów, i będą teraz próbować stworzyć nowe prawo międzynarodowe oparte na swojej zachciance. Stajemy przed tym problemem twarzą w twarz i na pewno zyskamy wielu sprzymierzeńców, ponieważ robimy to, co należy.

Prosto przed siebie

Twardy opór

Z poważaniem,

Dr Mutulu Shakur 7-2K2 z Więzienia Stanów Zjednoczonych w Atlancie

Kopia: Herman Ferguson N.A.L.F. Rodzina i Przyjaciele Dr Mutulu Shakur’a i Jonathana Lubell’a.
Tłumaczył:
A.K

Kolejna ustawa karna?

Kolejna Ustawa Karna?
Wyjaśnienie: Zimna Wojna!
Pisze Dr Mutulu Shakur – więzień polityczny z Federalnego Więzienia w Marion

Nowa Ustawa Karna omawia kwestie fundamentalne dla Czarnych/ Nowoafrykan w Ameryce. Musimy pogodzić się i stawić czoła czemuś, co wydaje się być zjawiskiem autodestrukcji w zachowaniu naszego młodego pokolenia, a co partie polityczne i rząd uważają za podstawę do uchwalenia nowej Ustawy Karnej.

Musimy zadecydować, czy te traumatyczne zachowania, które są tak autodestruktywne, antyspołeczne, itd., są bezpośrednim skutkiem naszej porażki jako Czarnego Narodu w Ameryce w odpowiednim prowadzeniu naszej młodzieży, czy też jest to manifestacja braku władzy, prawdziwej władzy (politycznej, ekonomicznej, społecznej, itd.), która wyrasta z prostego błędu w obliczeniach spodziewanych korzyści wynikających ze zjednoczenia i idzie w parze z przejęciem filozofii twardego indywidualizmu. Lub też może jesteśmy narzędziami i królikami doświadczalnymi modyfikacji zachowań w kierunku niechęci oraz manipulacji politycznych. Z tych wniosków musimy określić krótko i długoterminowe cele manipulatorów i, aby się im przeciwstawić, wprowadzić w życie odpowiednie środki zaradcze.

W 1994r. podczas wyborów Partia Republikańska używała okrzyku wojennego: “nastał czas na zmianę i precz z wielkim rządem”, ale najgłośniejszym ze wszystkich okrzyków była przestępczość w Ameryce. Partia Demokratyczna wykorzystała uchwalenie Ustawy Karnej jako ostateczny test Billa Clintona, który to (Jako Loura Lee, A.C.L.U. w dokumentach) “uznał ją za atrakcyjną z politycznego punktu widzenia”. Jego pozostawanie na stanowisku Gubernatora stanu Arkansas zostało “wybielone”, kiedy to zlecał on wykonywanie wyroków śmierci na upośledzonych umysłowo przestępcach. W konsekwencji jego stosunek do kary śmierci jest teraz całkiem jasny.

Powinniśmy być przede wszystkim zainteresowani procesem, jak to się stało, że za Ustawą Karną głosowali “nasi” wybrani reprezentanci w Kongresie Demokratycznym. Komitet Wyborczy Czarnych jest całkiem potężny i wydawało się, że był na drodze do posiadania niezależnego programu, gdy się skupiało uwagę na potrzebach i interesach Czarnych w Ameryce, jak oni to widzieli, a także na filozofii nadchodzenia zmian na lepsze i konsolidacji, zważywszy na granice polityki wyborczej w systemie dwupartyjnym. Szczyt Kierownictwa, Haiti, Południowa Afryka itd. były pozytywnymi próbami. Jednakże uchwalenie Ustawy Karnej zależało od C.B.C. Owa Ustawa dodawała więcej praw faszystowskich i naruszeń konstytucji. Były to podwójne standardy i narzucone składniki rasowe, które będą na nas wpływać jeszcze długo po XXI wieku. To, dlaczego C.B.C. wyraziło się dwuznacznie w sprawie ochrony sprawiedliwości rasowej i zniżyło się do krótkowzroczności wspólnie z dziesięcioma Czarnymi Burmistrzami i ich polityką, będzie kierunkiem studiów pozostawionym historii do ustalenia.

Całkowicie się zgadzam z Jesse Jackson w kwestii odrzucenia tej Ustawy Karnej jako skrawka tandety tak zaplanowanej finansowo, by pasowała do cyjanku, co przywodzi na myśl możliwości Jima Jones’a, Euro? Amerykanin, który doprowadził tak wielu Czarnych/ Nowoafrykan do popełnienia samobójstwa. Jestem pewien, że wszyscy pamiętamy Gujanę – powinniśmy byli nauczyć się czegoś stamtąd.

Mimo że wciąż nie jest rozstrzygnięta kwestia, czy przestępczość faktycznie rośnie, czy też się stabilizuje, kiedy to każda partia posługuje się statystykami potwierdzającymi jej zdanie, musimy mieć świadomość, że ankieterzy podpisali umowy w myśl własnych interesów konkretnych grup, partii itp. Nie zapominajmy o statystykach dotyczących zwolnień warunkowych i o sprawie Willie Horton wykorzystanych przez Republikan przeciwko Demokratom.

To, co naprawdę wiemy, to fakt, że 83% morderstw popełnianych przez ludzi Czarnych jest dokonywanych na innych Czarnych, co pozostawia 17% na morderstwa ludzi spoza Czarnych doświadczeń i społeczności. Poza tym, tylko 27% uwięzionych Czarnych jest więzionych za przestępstwa związane z przemocą. Wiemy także, że stanowimy 50% populacji więzień federalnych. Czy, zważywszy na to, mamy wierzyć, że partia demonstrująca stały brak szacunku dla naszych praw człowieka oraz losu, jaki musieliśmy znosić przez przodków jej członków, nagle zaczęła się martwić, co robimy jeden drugiemu? Mało prawdopodobne.

Nasze obawy są uzasadnione. Nasze społeczności ulegają zepsuciu, a poczucie naszej wyniesionej z Ojczyzny kultury, którą zachowywaliśmy, zostało wyrzucone z naszego kodu genetycznego, pozostawiając nas jako ludzi bez imienia, historii i miejsca na ziemi. Pytania brzmią: dlaczego jesteśmy tak podzieleni, jeśli chodzi o metody i taktyki konfrontacji z tym zjawiskiem i powstrzymania go? Jak to się stało, że doszliśmy do tego poziomu rozpaczy i autodestrukcji? Czy dotyczy to nas wszystkich?

Powodem, dla którego my jako lud oraz klasa znajdujemy się w tak kłopotliwym położeniu i pozostaniemy bez ruchu, jest to, że kontynuujemy wycofywanie się z żądań prawdziwej władzy. Musimy spojrzeć trzeźwo na stronę praktyczną otrzymania wszystkich naszych praw od politycznie zmonopolizowanego ciała ustawodawczego, struktury, która potwierdziła, że sprawa Clarence Thomas jest symbolem Sprawiedliwości Sądu Najwyższego zmuszając do wycofania przydziałów i akcji wspierających. Oczywistym jest, że nie jesteśmy widziani jako jakiegokolwiek rodzaju ofiary.

Znanym faktem jest, że przez wiele lat Czarni Mężczyźni padali ofiarą niesprawiedliwego wymiaru sprawiedliwości w kwestiach prawa karnego. Podczas każdych wyborów uchwalany jest nowy program: “Pielić i siać”, “Inicjatywa przeciw przemocy”, itd. Dokładnie w tym momencie, przed uchwaleniem tej nowej Ustawy Karnej, 23% wszystkich Czarnych Mężczyzn w wieku od 18 do 29 lat są w jakimś rodzaju więzienia, odbywają wyrok w zawieszeniu lub są na zwolnieniu warunkowym. Jako że Czarni mężczyźni stanowią 6% populacji Stanów Zjednoczonych i zarazem 50% populacji więzień w Stanach, całkiem jasne wydaje się, że przynajmniej w tej kwestii pierwszy odruch Kongresowego Komitetu Wyborczego Czarnych dotyczący domagania się zabezpieczenia sprawiedliwości na tle rasowym był moralnie i politycznie poprawny, szczególnie w związku z obawami dotyczącymi potencjalnego efektu ludobójstwa.

Naciski wywierane przez Czarnych Burmistrzów na C.B.C. były zdradzieckie. Stanowiło to poważny błąd, co po fakcie, jestem tego pewien, stało się całkiem jasne. Wymówka, że zapobiegawczo potrzebowaliśmy pieniędzy, nie zda egzaminu. Republikanie nie popieraliby Ustawy, gdyby zawierała ograniczenie dla wydawania wyroków kary śmierci lub zabezpieczenie na tle rasowym, gdyż na te idee reagowali oni zawsze wielkim oburzeniem. Oburzali się nawet na kwestię “kiełbasy wyborczej”.

Na chwilę obecną Partia Republikańska wygrała 94 wybory i chce dokonać rewizji Ustawy Karnej, aby przyjrzeć się prawom dotyczącym noszenia broni i kwestii “kiełbasy wyborczej”. Ci Czarni Burmistrzowie tak bardzo pragnęli bogactwa, że sprzedali swoje następne pokolenie. Ach, gdyby tylko wzięli przykład ze swoich żydowskich odpowiedników takich jak Karol Schumer, który doprowadził do uchwalenia prawa dotyczącego noszenia broni, ale nie zrobił nic przeciwko izraelskiemu lobby produkującemu broń, gdyż taka sytuacja jest najlepsza dla jego ludzi! Jeśli broń stanowi tak wielki problem, to dlaczego by nie udać się do źródła takiego jak tak zwana wojna przeciw narkotykom, która je zabrała do Kolumbii, Panamy, itp.?

Problem w tym, że nasi przywódcy muszą wykazać się odrobiną jednomyślności i przestać działać dla osiągnięcia doraźnych celów politycznych, np. skracając sobie drogę. Graliśmy w koszykówkę na publicznych i szkolnych boiskach i, mimo że szkoły państwowe wciąż udają, że tego nie dostrzegają, my ciągle mamy dostęp do wszystkich boisk do gry w koszykówkę, których potrzebujemy. Porównywanie nocnej gry do zapewnienia sprawiedliwości na tle rasowym jest głupim dowcipem i obrazą dla Czarnego Narodu w związku z jego “prawdziwymi” sprawami. To klasyczny przykład niechęci naszych przywódców do konfrontacji struktury władzy dotyczącej spraw mających wpływ na nas wszystkich. Skoro obawa Czarnych Burmistrzów była naprawdę dla dobra młodzieży, to dlaczego nie przyszli wszyscy razem i nie udzielili zdecydowanego wsparcia Szczytowi Gangów? Bez wątpienia gangi miały większy wpływ na naszą młodzież niż jakiekolwiek inne zjawisko z końca XX wieku.

Ponadto, ta Ustawa Karna nie opierała się wyłącznie na zabezpieczeniu kary śmierci i środkach zaradczych przeciw przestępczości, ale także na ograniczeniu praw wynikających z konstytucji, co dało więcej władzy policji, systemowi sądowniczemu i rządowi, które mają tę władzę i będą jej nadużywać.

Jest to dokładnie ten typ przywództwa, czy może raczej jego braku, który charakteryzuje się przekonaniem, co do którego nasza młodzież widzi, iż stanowi ono podstawę do braku szacunku. Przywódcom niechętnym do stanięcia w obronie nas jako ludu faktycznie nie należy się żaden szacunek.

Gdy nasza młodzież widzi, że nasi przywódcy nie chcą czy nie mogą nic osiągnąć w imieniu ludu lub klasy społecznej, i porównuje to do tego, co obserwuje, że osiąga się w innych grupach i środowiskach, to poszukuje ofert zgodnie ze swoim hasłem: “szukać najlepszego”; co kończy się uznaniem przez nią twardego indywidualizmu w pościgu za wolnościami ekonomicznymi. Powyższej analizy nie należy uznawać za objaw tolerancji względem ich zachowania, ale za próbę dojścia do sedna problemu, a jeśli nie walczy się ze swoimi wrogami, to jak można oczekiwać, że będzie się walczyć o przeżycie własnych córek i synów?

Bankructwo ekonomii i nihilizm kultury popularnej są źródłami wypaczonych wartości i przejętej przemocy obecnych w dzisiejszych czasach u współczesnej młodzieży “z gett”. Całe społeczeństwo zostało schwytane w sidła kultu kultury materialistycznej. Męskość jest definiowana przez to, jak wiele się posiada – nie zaś, jak będzie się dbało o rodzinę, społeczeństwo czy Naród.

Statystyki pokazują, że ludzie Czarni stanowią 12% populacji Stanów Zjednoczonych, ale także 48% tamtejszych bezdomnych. To są nagie fakty, a nie coś, co można ukryć przed swoimi dziećmi, które to codziennie stykają się twarzą twarz z tymi sposobami na przetrwanie. Jakie są wpływy i wzory myślowe kultury ulicznej? Gdzie się podziały lekcje wychowania obywatelskiego? Wielu wolałoby raczej ryzykować śmiercią!

Całkiem zrozumiałe są stanowisko zajęte przez wysokich rangą członków C.B.C. i niepopularna opinia Melvina H. Watts’a, a także jego wiara w odkupienie naszych winowajców. Nie wystarczy obserwacja objawów. Bez względu na to, jak bardzo to zaboli, musimy przyjrzeć się przyczynom.

Prawa Wymierzone Przeciw Czarnym, Które Poprzedzają Ustawę Karną z 1994r.

Początkowe intencje prawa RICO były wycelowane na wielki biznes, ale prokuratorzy używali antykonspiracyjnego prawa RICO do zamykania w więzieniach wielu Czarnych ludzi, którzy nie popełnili żadnego przestępstwa. Dopuszczane korzystanie z pogłosek jako dowodów bez żadnej współpracy; dodatkowe składowe tego prawa do utraty zniszczyły małe i drobne przedsiębiorstwa niemające nic wspólnego z działaniami nielegalnymi. Coś, czego nie zrobiono społeczności Mafii, czyli wyrzucenie na ulicę. Oczywiste jest, że to przykład zróżnicowanego stosowania prawa w zależności od ras. Obowiązkowe wydawanie wyroków jest rasistowskim elementem prawa przeciw narkotykowi nazywanemu “crack”, jako że 91% oskarżonych w myśl tego prawa federalnego stanowią Afrykanie w Ameryce. Erozja Karty Praw Człowieka i Obywatela, niedorzeczne przeszukania i przywłaszczenia tłumaczone jako odnoszenie się do Czwartej Poprawki, uznawanie prawa z Piątej Poprawki za mówiące o samooskarżeniu poprzez tortury, przedstawianie prawa z Szóstej Poprawki jako odnoszącego się do konfrontacji ze świadkami przeciwnych stron, a wręcz do rozprawy przed ławą przysięgłych. Ilu Czarnych z powodu braku środków decyduje się na ugodę obrończą zamiast na uczestniczenie w procesie? Któż prześladuje prokuratorów obserwacjami?

To właśnie jest rzeczywistość oskarżonego w naszej społeczności. Zwykłym kłamstwem jest, że przestępcy uchodzą cało. Faktycznie jednak przed uchwaleniem nowej Ustawy Karnej oskarżyciele wygrywali 90% spraw! W myśl tych praw Czarni Mężczyźni spędzą w więzieniu najbardziej produktywną część swojego życia, co wyklucza podejmowanie przez nich prób założenia lub ochronienia rodziny; a politycy dziwią się, że jest tak wiele domów jednorodzinnych i że nasza młodzież jest tak zgorzkniała.

Recydywizm i Resocjalizacja

Pozwólmy sobie jednak przypuścić, że nasz system prawny jest sprawiedliwy i bezstronny. (Przypuszczenie, którego nie może poprzeć ani historia, ani statystyka.) Systemy więziennictwa stanowego i federalnego zawiodły na każdym poziomie rehabilitacji. Musimy sobie zadać następujące pytanie: kto prowadzi więzienia i jakie są ich cele? Później wrócimy do tej kwestii.

Jak powiedziałem wcześniej, stanowisko przyjęte przez wysokich rangą członków C.B.C. jest całkiem zrozumiałe. Dorastaliśmy w czasach, gdy były więzień stanowił stabilizującą siłę na pewnym poziomie. Pod względem tego, jak były wykonywane działania nielegalne w społeczeństwie, rolę byłego więźnia pełnił czyjś wuj, kuzyn, brat, itp. Byli częścią tego, co wówczas mieliśmy: rozszerzonej rodziny. Każdy chętnie działał w najlepszym interesie naszej społeczności i właśnie rozszerzonej rodziny, gdyż uznawano, że każdy zakosztował stali ucisku, gdy “odsiadywał”. Powyższa analiza w żadnym wypadku nie jest próbą nadawania wartości czy wychwalania lumpów. Lecz, prawdę powiedziawszy, samemu pochodząc z rodziny z tylko jednym rodzicem, częstokroć uzyskiwałem mentorską pomoc od byłych więźniów, którzy to ostatecznie doprowadzili mnie do dorosłości. Gdyż bez wątpienia prawdą jest, że zabijanie dzieci, gwałty, napady na starszych ludzi i włączanie ludzi cywilnych niezaangażowanych w “życie” do grupy “celów”, nie należało do metod używanych przez gangsterów.

Takie naruszenia kodeksów zachowań, jak gwałty popełniane na dzieciach i inne podobnie odrażające przestępstwa, spotkałyby się z szybkim wymierzeniem sprawiedliwości przez społeczeństwo. I to nie za pośrednictwem kleru czy policji, lecz więźniów zza ścian, gdy tylko przestępcy byliby w zasięgu ręki, lub też, gdy kontroler podziemnej gospodarki z poczucia istnienia pewnych zasad sam wymierzyłby karę. W latach 1950-tych, 1960-tych i podczas części lat 1970-tych rola podziemnych bankierów bywała niezwykle znacząca w naszym społeczeństwie.

Dlatego też pytamy: Co się stało? Otóż stało się to, że dokonało się polityczne uświadomienie klasy ludzi całkowicie uzależnionych od opieki społecznej. Więzienie zaczęło produkować rewolucjonistów i wizjonerów potrafiących wysłowić oraz przeanalizować ucisk i robić postępy w organizowaniu akcji przeciw niemu.

Wielu z naszych przywódców oraz szeregowych uczestników naszych zmagań było pod wpływem swoich doświadczeń z więzienia lub mentorów, którzy odsiadywali wyroki. Oni byli w stanie powiedzieć, że resocjalizacja to mit i znali początki wyroku nieokreślonego, które sięgają lat 1840-tych, kiedy to więzień mógł spędzić w więzieniu od jednego dnia do reszty życia w zależności od swojego zachowania i stopnia “resocjalizacji”. Leczenie polegało na psychoterapii, a jego celem było ukaranie niepopularnych poglądów i przekonań politycznych, które nie chciały się dostosować. Niepowodzenie w odpowiedzi na leczenie skutkowało wydłużeniem wyroku.

Z wnętrzności więzień wyszli tacy ludzie jak Elijah Muhammad, Malcolm X, George Jackson, Bunchy Carter, Ahmed Evans, Eldridge Cleaver, Sekou Odinga, Dhoruba bin Wahad, Lumumba Shakur, Albert Nuh Washington, H. Rap Brown i wielu innych mniej znanych, lecz nie mniej ważnych. Wielu przywódców i członków ruchów walczących o Prawa Obywatelskie było chronionych i zachęcanych właśnie przez swoją pielgrzymkę do więzienia.

Właśnie dlatego więźniowie i więzienia mieli negatywny wpływ na plany rządowe względem Nowoafrykan na dwóch frontach. Na przekór im z otchłani więziennego ucisku wyłoniła się kultura oporu i poczucia zwiększonej odpowiedzialności wobec społeczeństwa, nawet w negatywnym kontekście podziemnej gospodarki i plagi narkotyków przyczyniającej się do autodestrukcji.

W tym momencie rząd zrozumiał, że ci mężczyźni i kobiety wyszli z więzienia, zobaczywszy przez zasłonę dymną oszustwa propagandy reakcyjnej, i mieli pozytywny wpływ na naszą kulturę. Do ich misji jednak nie należało zezwolenie na produkcję pozytywnych wkładów w nasze społeczeństwo. Stanowisko rządu mówi, że tak zwane radykalne poglądy dotyczące samostanowienia, społecznych uprawnień czy praw obywatelskich nie mogą uzyskać przyzwolenia na tworzenie swoich przywódców poprzez integrację ludzi wychodzących z amerykańskich więzień.

Wojna o umysły. To jest wojna!

Więzienia stały się placem boju i prowadzona jest w nich wojna na wyczerpanie zaprojektowana tak, by doprowadzić więźniów do stanu poddania się niezbędnego do ich ideologicznego nawrócenia. Gdy to się nie powiedzie, kolejnym krokiem w straszliwej sekwencji jest doprowadzenie więźnia do stanu psychologicznej niekompetencji wystarczającej do bycia zneutralizowanym jako autodestrukcyjnego antagonistę. Gdy i to zawiedzie, jedyny sposób, jaki pozostał, to zniszczenie owego więźnia, najchętniej poprzez doprowadzenie go do takiej rozpaczy, by zniszczył się sam. Obecnie możemy obserwować powodzenie tego eksperymentu w naszym sąsiedztwie i gettach, są to prawdy niewymagające żadnych dowodów. Taktyka modyfikacji zachowań i działań wojennych o małej intensywności to małżeństwo rządu z kierownictwem więzień.

Psycholog Amilcar Cabral napisał: “ucisk lub dominacja jednego ludu są bezpieczne tylko wówczas, gdy jego życie kulturalne zostanie zniszczone, sparaliżowane albo zneutralizowane”.

Znaczącym faktem jest to, że w 1962r. socjolog Dr Edward Schein przedstawił idee prania mózgu na spotkaniu w Waszyngtonie zwołanym przez Jamesa V. Bennett’a, ówczesnego dyrektora Federalnego Biura Więzień. Obecnych było wielu socjologów i strażników więziennych. Podczas omawiania tematu “Człowiek przeciw człowiekowi” Schein wyjaśnił, że, aby uzyskać wyraźne zmiany w zachowaniu i/ lub postawach, trzeba osłabić, podkopać albo usunąć oparcie starych wzorów zachowań i starych postaw (czyli kulturę). Zasugerował, że można do tego dojść (teraz proszę o uwagę) poprzez “fizyczne usunięcie danej osoby i zapobieżenie jego komunikowaniu się z tymi, na których mu zależy (jego społecznością), lub przez udowodnienie mu, że ci, których szanuje (przywódcy), nie zasługują na to i tak naprawdę nie powinno się im ufać”. Następnie Dr Shein dostarczył zgromadzonym listę konkretnych przykładów, takich jak: (podkreślenia moje)

1. Fizyczne usuwanie więźniów do miejsc oddalonych wystarczająco, by móc efektywnie zerwać lub osłabić silne więzi emocjonalne.
2. Oddzielenie wszystkich naturalnych przywódców.
3. Używanie współpracujących więźniów jako przywódców.

5. Śledzenie więźniów i składanie raportów z danych prywatnych.
6. Oszukiwanie ludzi tak, by pisali oświadczenia, które następnie są pokazywane innym.
7. Wykorzystywanie oportunistów i informatorów.
8. Przekonywanie więźnia, że nie może nikomu ufać.
9. Traktowanie chętnych do kolaboracji w sposób znacznie bardziej łagodny niż innych.
10. Systematyczne zatajanie poczty.
11. Zapobieganie kontaktowi z kimkolwiek obojętnym wobec metod traktowania i sprawowania rządowej kontroli nad społecznością schwytanych.
12. Tworzenie wśród więźniów grupowego przeświadczenia, że zostali opuszczeni i zupełnie odizolowani od porządku społecznego. (społeczeństwa)
13. Zniszczenie wszystkich grupowych norm wśród więźniów. (żadnego kodeksu zachowania)
14. Podkopywanie całego wsparcia emocjonalnego. (żona, rodzina)
15. Niepozwalanie więźniom na pisanie do domu lub przyjaciół z ich społeczności, tłumacząc się warunkami ich zamknięcia.
16. Udostępnianie i zezwalanie na dostęp tylko do tych publikacji i książek, które zawierają materiały neutralne bądź wspierające pożądane nowe postawy.
17. Umieszczanie osób w nowych i dwuznacznych sytuacjach, których normy są celowo niejasne, a następnie wywieranie presji, by się dostosowali do standardów pożądanych zachowań w celu uzyskania przychylności uwolnienia od presji.
18. Umieszczanie osób o poważnie osłabionej lub ograniczonej sile woli w żywej sytuacji z kilkoma innymi, którzy są bardziej zaawansowani w reformie swojego sposobu myślenia i których zadanie polega na dalszym podkopywaniu podpór emocjonalnych tej osoby, które zostało rozpoczęte przez odizolowanie jej od rodziny i przyjaciół.
19. Używanie technik działających na charakter [znieważanie], np. poniżania, obrzucania obelgami, krzyczenia w celu wywołania poczucia winy, strachu i sugestywności wraz z bezsennością, wymagającego systemu kontroli oraz okresowych przesłuchań.
20. Odpowiadanie nową dawką wrogości na wszystkie nieszczere próby stosowania się do presji wywieranej przez współwięźniów z tej samej celi.
21. Powtarzające się wyrzucanie więźniowi przez współwięźniów z tej samej celi tego, gdzie przebywał kiedyś lub gdzie jest teraz, nawet niespełniające jego norm czy hierarchii wartości. 22. Nagradzanie uległości i posłuszeństwa przy przyjmowaniu postaw obejmujących cele prania mózgu poprzez zniesienie presji i akceptację jako istoty ludzkiej.
23. Dostarczanie społecznego i emocjonalnego wsparcia umacniającego nowe postawy.

Po prezentacji Dr Schein’a James Bennett wygłosił następujący komentarz: “być może jesteśmy w stanie wykorzystać niektóre techniki przedyskutowane przez Dr Schein’a, więc dokonajcie czegoś samodzielnie; podejmijmy się przeprowadzenia małego eksperymentu dotyczącego tego, co można zrobić z muzułmanami. Jest sporo badań do przeprowadzenia. Zróbcie to w grupach i poinformujcie nas o rezultatach.”

W 1972r. idee i cele postawione przez Dr Schein’a zostały potwierdzone jako możliwe po wprowadzeniu ich w więzieniach. Federalna Koalicja Więźniów wystosowała petycję do Gospodarczej i Społecznej Rady Organizacji Narodów Zjednoczonych, w której słowo w słowo porównała program Asklepieion z Marion, czyli Federalnym Więzieniu stanu Illinois, z celami i strukturą programu Schein’a.

W swojej książce pt. “Poza Wolnością i Godnością” psycholog B.F. Skinner wyjaśnia: “Kultura jest czymś bardzo podobnym do przestrzeni eksperymentalnej używanej w analizach zachowań, obydwa są zestawami umocnień przypadków. Dziecko rodzi się w kulturze zupełnie jak organizm zostaje umieszczony w przestrzeni eksperymentalnej. Kreowanie kultury jest jak planowanie eksperymentu: przypadki są tworzone i efekty notowane. W eksperymencie interesuje nas, co się stanie, a podczas planowania kultury – czy to będzie działać. Oto różnica między nauką i technologią.”

Całkiem jasne jest, że teoria Skinnera nawiązuje do środowiska więziennego i społeczeństwa na wolności. Jeśli wyobrazimy sobie więźnia zastępującego dziecko w powyższej sytuacji i więzienie jako przestrzeń eksperymentalną, to będziemy mogli zobaczyć, że przeprowadzający eksperyment wewnątrz więzienia mają na myśli ostateczny cel w postaci zmienienia kultury całego ludu. (Czy teraz jest już jasne, dlaczego jesteśmy tak zdumieni?) Umieszczanie człowieka w wykreowanej sytuacji po to, by go zniszczyć i następnie odbudować zgodnie z parametrami obcej grupy jest oczywistym aktem ludobójstwa.

Czarny psycholog Bobby E. Wright świetnie wyraził swoją opinię o teorii Skinnera: “Każdy Czarny z przynajmniej pobieżną wiedzą o eksperymentalnej analizie zachowań Skinnera powinien zauważyć jej potencjalne (faktyczne) niebezpieczeństwo dla naszej społeczności, skoro każda instytucja jest kontrolowana przez rasę białą.” (patrz: “Czarne samobójstwo”, 1980, Dr Bobby E. Wright)

Jesteśmy represjonowani nie jako jednostki, ale jako cały lud. Represjonowano nas nie tylko poprzez niewolnictwo, ale także przez modyfikowanie zachowań i niszczenie umysłów. Dlatego też z nadejściem lat 1970-tych bitwa o umysły więźniów między więźniami i więzieniami trwała na najwyższych obrotach; bitwy w Attyce, Stateville, Pontiac, Soledadzie itd., itp. Godność jako ludzi, których należy traktować z najwyższą bezpośredniością jako naród i lud, widniała na każdej liście żądań składanych swoim dozorcom przez więźniów.

Równocześnie rozprowadzanie narkotyków przybrało nową twarz i taktykę. Po wielu wyczerpujących analitycznych rozmowach z więźniami federalnymi z Więzień Stanów Zjednoczonych w Lewisburg, Lompoc i Marion można było dojść do wniosku poprzez sprawdzenie daty, że z dynamiką i, co ważniejsze, z konsekwencjami dystrybucji narkotyków sprzed tego momentu (lat 1970-tych) postępowano w następujący sposób: zorganizowane grupy przestępcze rozprowadzają znaczące ilości narkotyków wśród sprawdzonych lokalnych co ważniejszych ludzi (generalnie byli oni rodowitymi mieszkańcami miejscowej społeczności). Mimo że gardziliśmy wyniszczeniem, które sobą reprezentowali, w tym szaleństwie wyraźnie była metoda.

Skandal o nazwie Iran/ Contra odsłonił porządek handlu narkotykami w zamian za broń i pozwolił cudzoziemskim imigrantom z kolumbijskich, kubańskich i bliskowschodnich karteli w miejscowych przedsiębiorstwach na ustalanie w naszych społecznościach strategii dystrybucji omijającej rodowitych ważnych ludzi i istniejące granice terytorialne, które były ustalane poprzez dołączanie się pojedynczych sąsiedztw. Z tą nową strategią zmieniło się to na dołączanie pojedynczych bloków. A więc fronty zostały wyznaczone nie przez lokalne społeczności, lecz przez obcych dystrybutorów, którzy zupełnie nie byli zainteresowani ustalonymi kodeksami zachowań wśród tych społeczności, jak również czynieniem jakiegokolwiek wkładu dla ich dobra. Ten postęp zachęcił nasze młodsze pokolenie do wstąpienia na drogę autodestrukcji w celu uzyskania korzyści materialnych.

Wykreowane i zmanipulowane zachowania ustaliły się w więzieniach i na ulicach. Sprawa Iran/ Contra tak naprawdę nie dotyczyła wymiany zakładników na broń, lecz broni na narkotyki i narkotyków na ludobójstwo. Wojskowe kompleksy przemysłowe pracowały ręka w rękę z kierownictwem więzień i behawiorystami.

Kiedy cudzoziemscy dystrybutorzy narkotyków przejęli rozprowadzanie w strefie miejskiej, nie było szans na zachowanie dyscypliny wśród miejscowych handlarzy pod względem przestrzegania ustalonych kodeksów i nie było nikogo, kto by był wystarczająco silny, by rozstrzygnąć spory dotyczące rejonów dystrybucji. Te wszystkie czynniki przygotowały drogę dla anarchii i chaosu służących usprawiedliwianiu sztywnych praw wycelowanych w wydawanie coraz większej liczby wyroków więzienia i, co ważniejsze, na rozpad społeczności i ustalenie strachu jako sposobu na egzystencję. Ale z nadejściem lat 1980-tych rząd i więzienia przestają udawać, że celem jest resocjalizacja. Miała miejsce całkowita transformacja więźniów, którzy to manifestowali pożądane zachowania. Cele Dr Schein’a stały się rzeczywistością. Kultura więzienna zaczęła się zmieniać i jedynie kwestią czasu był jej wpływ na naszą społeczność na wolności.

Ludzie naruszający fundamentalne kodeksy zachowań, niegdyś nie tolerowani, obecnie otrzymywali przepustki. Jednostkowy materializm uznawano za ważniejszy od jakiegokolwiek aspektu społecznego czy rozszerzonej rodziny. Więźniowie unikali naturalnych przywódców i myślicieli ze strachu przed karą od straży więziennej. Kiedy Kontrwywiadowczy Program FBI (Cointelpro) działał na ulicach większych społeczności, ludzie zaczęli odrzucać jakiekolwiek połączenia z oporem. W więzieniach przywódcy byli izolowani, lecz, co istotniejsze, wciąż zanikały więzi społeczne, rodzinne i między organizacjami. To przypieczętowało sukces 19-tego celu Schein’a.

Teraz więc cel tej nowej Ustawy Karnej w połączeniu z działaniami wojennymi o niskiej intensywności i modyfikacji zachowań nie jest tajemnicą. Jest nim ustanowienie niewolnictwa Nowoafrykan w XXI wieku.

Fakty udowodnią, że spisek finansowy mający na celu pracę więźniów na rzecz prywatnych inwestycji poprzedził tę Ustawę Karną w strategii. Nagromadzenie histerii i manipulacji w mediach utorowały drogę obowiązkowemu wydawaniu wyroków, prawu przeciw narkotykowi crack, RICO, zaistnieniu aktywistów gangów federalizacji i “3 uderzenia i wylatujesz”.

Nie trzeba konsultować się z maklerem giełdowym, by wiedzieć, że owe inwestycje nie ograniczają się do celów małej skali. Idea robienia interesów polega na długoterminowym przewidywaniu, trzeba było być w stanie przewidzieć stabilne źródło siły roboczej, aby zainteresować inwestorów.

12.05.1994r. “Wall Street Journal” wydrukował artykuł zatytułowany: “Sprawianie, by przestępstwo się opłacało: trójkąt interesów tworzy infrastrukturę do walki z bezprawiem, miasta widzą pracę. Politycy wyczuwają popularną sprawę i przedsiębiorstwa czerpią zyski, zimna wojna lat 1990-tych”. Artykuł ukazuje złowieszczy plan zwiększania liczby ludzi zamykanych w więzieniach. Rozmowa jest o tym, jak to Wielkie Interesy, np. Goldman Sachs & Co., Prudential Insurance Co. (“Rozważne Ubezpieczenia”), Smith Barney Shearson Inc. i Merrill Lynch & Co. Inc., konkurują o poręczanie przy budowie więzień prywatnymi zwolnieniami z płacenia podatków, do czego nie jest wymagane poparcie żadnego wyborcy. W gruncie rzeczy, Wielki Biznes inwestuje w system więzienny. Oczywistym było dla nich, że nowa Ustawa Karna miała zostać uchwalona bez względu na to, w co nam kazano wierzyć. Nigdy nie była zagrożona! To są ci sami gracze z meliny złodziei, którzy zostali zwolnieni za kaucją po skandalu Savings & Loan (“Oszczędności i Pożyczka”) przez nikogo innego, jak tylko Georga W. Bush’a.

19.05.1994r., czyli tydzień po ukazaniu się artykułu o Wall Street, Kierownik Więzień Federalnych Kathleen M. Hawk i Kongresmen Izby Niższej Frank Wolf złożyli zeznania przed Komitetem Kongresu, House Judiciary/ Intellectual Property (“Domem Sądownictwa/ Wartości Intelektualnej”) i Administracji Sądowej prosząc o pozwolenie na korzystanie z pracy więźniów w sektorze prywatnym. Propozycja ustawodawcza H.R. 703 i Poprawka 4092 upoważniałaby Przedsiębiorstwa Więzień Federalnych (Federal Prison Industries – F.P.I.) do produkcji i sprzedaży dóbr w sektorze/ rynku prywatnym, jeśli inaczej dobra te byłyby produkowane przez obcą siłę roboczą. Była to kontynuacja Szczytu z 1993r. Nie potrzeba więcej dowodów do wykazania, że zostaliśmy zmanipulowani i uciekamy w strachu przed naszymi wrogami i samymi sobą. [Ich zeznania są bardzo pouczające].

Wszyscy musimy ocenić, jakie są długofalowe efekty tej Ustawy Karnej. Ma ona 1000 stron i wszystko, co większość z nas o niej wie, to kara śmierci i kiełbasa wyborcza. Ustawa ta zawiera niszczące fragmenty, np. o tym, że rodzic musi zapłacić za przestępstwo popełnione przez dziecko, jak również pozwolenie rządowi na śledzenie jednostek bądź grup zajmujących się działalnością w temacie Pierwszej Poprawki jako wspierających polityczne cele organizacji uznawanych za “terrorystyczne”. Dla jednego człowieka dana osoba może być terrorystą, gdy dla innego Bojownikiem o Wolność. Allach wie, że potrzeba nam trochę tych Bojowników o Wolność! Poprzez udzielanie pomocy więźniom politycznym i wojennym w Ameryce walczycie o odbudowę waszej społeczności.

Myślę, że jako lud popełniliśmy poważne błędy, ale musimy się zreorganizować i odpierać ataki na wszystkich frontach. Bodźcem może być wielka rewolucja republikańska z 1994r.

Bardzo ważne dla naszej społeczności jest to, by iść do więzień i wymuszać współpracę, a także badać liczne sprawy więźniów będących w izolacji właśnie z powodu ich ideologii politycznych lub charyzmy jako przywódców i nauczycieli.

Dlaczego wszyscy więźniowie są umieszczani w więzieniach znajdujących się w wiejskich obszarach zamieszkanych przez białych? Czy Czarni nie umieją zamykać drzwi na klucz? Doprawdy, widzimy pismo na ścianie. Nie pozwólmy dłużej na robienie z nas idiotów poprzez nasze tchórzostwo i skłonność do autodestrukcji przez głosowanie na prawa wymierzone w wyniszczenie nas i bawienie się w politykę naszym przeznaczeniem, szczególnie po tym, jak widzieliśmy apartheid ginący w Afryce Południowej tylko po to, by odżyć w Stanach Zjednoczonych.

Moi Bracia i Siostry, potrzebujemy siebie nawzajem. Ja i inni więźniowie polityczni w Ameryce będziemy kontynuować walkę o “nasze” prawa człowieka, jak to zawsze robiliśmy. Jednakże musimy zrozumieć, że dotyczy to nas wszystkich. Co rzucisz za siebie, znajdziesz przed sobą. Naród, który nie będzie o nic walczył, upadnie przez cokolwiek.

W całym kraju Bracia i Siostry muszą wnosić petycje do Kongresowego Komitetu Wyborczego Czarnych i żądać przeprowadzania przesłuchań dotyczących najistotniejszych kwestii, aby powstać z klęczek i stawić czoło Bestii, która chce pożreć nasz lud, a także by pomyśleć o potomności i czy jej imię nie będzie przeklęte po wieczne czasy.

Dziękuję za uwagę. Wspierajcie wszystkich więźniów politycznych i wojennych!
Tłumaczył:
A.K

Dare To Struggle CD -www.daretostruggle.org

Dare To Struggle CD

Mutulu Shakur urodził się dnia 8.08.1950r. w Baltimore w stanie Maryland, a dorastał w Queens w stanie Nowy Jork. Po raz pierwszy zaangażował się w walki polityczne wraz z Nowojorskim Ruchem Ocean Hill-Brownsville na rzecz Decentralizacji i Kontroli Społecznoci Rodziców nad Szkołami Publicznymi. Względny sukces odniesiony przez ten ruch doprowadził Mutulu do szerszego aktywizmu w dziedzinie praw obywatelskich.

W 1970r. Mutulu Shakur rozpoczął karierę jako specjalista od akupunktury i pracownik opieki zdrowotnej. Po włączeniu się do Programu Detoksyfikacji Szpitala w Lincoln w Bronx stosował akupunkturę w programach detoksyfikacji u tysięcy pacjentów uzależnionych od narkotyków. W 1978r. Mutulu otrzymał od Instytutu Akupunktury w Quebec tytuł Doktora Akupunktury. W tym samym roku został on także współfundatorem Doradczego Stowarzyszenia Akupunktury Czarnych w Ameryce Północnej (Black Acupuncture Advisory Association of North America – BAANA) oraz Instytutu Akupunktury w Harlem. W latach 1978-1982 Mutulu leczył już nie tylko uzależnionych od narkotyków, ale także pacjentów biednych i w podeszłym wieku, którzy inaczej nie mogliby otrzymać opieki zdrowotnej dobrej jakoci i jednoczenie w przystępnej dla nich cenie. W ten sposób rozszerzył on swoją pracę na polu medycznym.

Dziesięć lat wczeniej, czyli w wieku osiemnastu lat, Mutulu Shakur został “obywatelem założycielskim” Tymczasowego Rządu Republiki Nowej Afryki (RNA) wzywającego do ustanowienia reparacji wojennych i stworzenia niezależnego czarnego narodu na Południu. Podczas sprawowania urzędu przywódcy i działania w służbie bezpieczeństwu RNA Mutulu współpracował także z Nowojorskim oddziałem Black Panther Party (BPP). Po rozłamie w tej partii został członkiem Armii Wyzwolenia Czarnych (Black Liberation Army – BLA), ale na początku lat 1970-tych Mutulu koncentrował się głównie na pracy przywódcy RNA. Ze względu na jego działalnoć polityczną Federalne Biuro Śledcze (FBI) zaczęło regularnie zbierać raporty inwigilacyjne na jego temat, gdy miał dziewiętnacie lat. Pod koniec lat 1970-tych założył i zaczął przewodniczyć Narodowym Siłom Wytaczania Spraw i Przeszukiwania COINTELPRO (National Task Force for COINTELPRO Litigation and Research) w celu zwiększenia wiadomoci społecznej na temat kontrwywiadowczego programu FBI w czasach, gdy mało kto wiedział o jego istnieniu.

2.11.1979r. uzbrojeni członkowie BLA rzekomo przeprowadzili co, co zarząd więzienny okrelił jako “dobrze zaplanowana i zorganizowana” akcja w Zakładzie Poprawczym dla Kobiet Clinton w stanie New Jersey, której rezultatem była ucieczka Assaty Shakur- jednej z czołowych przywódców BLA uwięzionej za swoją rzekomą rolę w strzelaninie na autostradzie w stanie New Jersey w 1973r. W 1982r. Mutulu Shakur został postawiony w stan oskarżenia przez Federalną Wielką Ławę Przysięgłych Stanów Zjednoczonych i obciążony zarzutami podlegającymi pod prawa zwane “Racketeer Infuenced and Corrupt Organization” (RICO – prawa przeciw aferzystom i organizacjom przestępczym) za rzekome prowadzenie jednostki paramilitarnej, która pomogła w uwolnieniu jego siostry Assaty.

12.02.1986r., po paru latach spędzonych “w podziemiu”, Mutulu Shakur został aresztowany. Spędził już dwadziecia lat w Federalnych Więzieniach Stanów Zjednoczonych i obecnie ma 56 lat. Rząd Stanów Zjednoczonych wyznaczył jego uwolnienie na rok 2046, czyli kiedy będzie miał już 96 lat.

Wizja przyszłości

Wizja przyszłości

Początkową wizją przyszłości Black Panther Party było służenie potrzebom ciemiężonych ludzi we wszystkich społecznościach i bronienie ich przed gnębicielami. Gdy partia została zainicjowana wiedzieliśmy, że te cele zwiększą świadomość ludzi i zmotywują ich, by pewnie kroczyć ku całkowitej niezależności. Zauważyliśmy także, że żyjemy w kraju, który stał się najbardziej represyjnym rządem na świecie; we wszystkich społecznościach na całym świecie. Nie oczekiwaliśmy, że taki rząd będzie się leniwie przyglądał, jak Black Panther Party brnie naprzód, by służyć ludziom. Oczekiwaliśmy represji.

Czym była Black Panther Party?

CZYM BYŁA BLACK PANTHER PARTY?

Black Panther Party była postępową organizacją polityczną, która stała na czele najsilniejszego ruchu dążącego do zmian społecznych w Ameryce, od czasów rewolucji w 1776 roku i Wojny Secesyjnej. To organizacja wyłącznie Czarnych, jedyna w historii działań przeciwko niewolnictwu i opresjom Stanach Zjednoczonych, która została uzbrojona i stała się rewolucyjną codziennością, a także reprezentowała ostatnią wielką nadzieję mas na wolność, równość i sprawiedliwość dla Czarnych.

Ideały i działania Partii były tak radykalne, że była ona nawet nękana przez szefa FBI, J. Edgar’a Hoover’a, jako “największe zagrożenie dla wewnętrznego bezpieczeństwa Stanów Zjednoczonych”. I pomimo rozpadu Partii, jej historia i nauki pozostały tak bardzo wyzywające i kontrowersyjne, że media zdecydowały się wymazać wszelkie odniesienia do Partii z amerykańskiej historii.

Black Panther Party była manifestacją wizji Huey’a P. Newton’a, siódmego syna z rodziny Louisiana, przeniesionej do Oakland w Kalifornii. W październiku 1966 roku, w następstwie zamordowania czarnego lidera Malkolma X i upadającego powstania wielkomiejskiego Czarnych w Watts w Kalifornii i w czasie walki o prawa obywatelskie, dowodzonej przez Dr. Marcina Luter’a King’a, Jr., Newton zgromadził kilku swoich dawnych znajomych, w tym Bobby’ego Seale i David’a Hillard’a i utworzył tym samym szkieletowy zarys swojej organizacji. Początkowo została nazwana Black Panther Party for Self Defense. Czarna pantera została symbolem, ponieważ był to silny obraz, który był kiedyś efektywnie używany przez krótkotrwałą grupę starającą się o prawo głosu, Organizację Wolności Hrabstwa Lowndes (Alabama). Termin “w celach samoobrony” został wprowadzony by odróżnić filozofię Partii od dominującego tematu pokoju w walce o prawa obywateli, oraz na cześć grupy Diakonów Obrony z Louisiany. Te dwa, symboliczne odniesienia były jednakże tymi jedynymi łączącymi Black Panther Party z innymi organizacjami Czarnych i ugrupowaniami walczącymi o prawa obywatelskie.

Natychmiastowo dowództwo embrionalnej Partii stworzyło zarys Dziesięciopunktowej Deklaracji Programowej i Planu. Deklaracja Programowa i Plan przedstawiają fundamentalne żądania i potrzeby, oraz wzywają do zadośćuczynienia dawnym krzywdom, wyrządzonym Czarnym w Ameryce, ciągle wyobcowanym ze społeczności i prześladowanym bez względu na zniesienie niewolnictwa po Wojnie Secesyjnej. Co więcej Deklaracja Programowa i Plan były manifestacją żądania o spełnienie najpilniejszych potrzeb i zaprzestaniu ciemiężenia Czarnych, żądaniem prawa do samoobrony, oraz promowania idei wprowadzenia fundamentalnych zmian w Ameryce, za pomocą rewolucyjnej ideologii i przez członkostwo w Black Panther Party.

HISTORYCZNY KONTEKST ZAŁOŻENIA PARTII

Bez wątpienia kilka wieków istnienia niewolnictwa nie pomogło Czarnym zasymilować się z amerykańską społecznością. W istocie, miał miejsce brutalny, gwałtowny sprzeciw przeciwko Białym, przejawiający się narodzinami Ku Klux Klan’u, popierany przez delikatne zaniedbanie Prezydenta i Kongresu, skodyfikowane w tak zwanych Black Codes. Szerzący się samosąd Czarnych stał się sposobem na życie w Ameryce, razem z faktycznym odrzuceniem wszelkich praw dla Czarnych, włączając w to prawo do głosu, do wiary, do korzystania z obiektów użytku publicznej.

Od tamtej pory Czarni byli zobowiązani do prowadzenia zażartej walki w Ameryce, tworząc NAACP (Narodowy Związek Wspierający Postęp Kolorowych Ludzi) by pokazać integrację społeczności Czarnych jako pełnych, przykładnych obywateli i UNIA (Uniwersalny Murzyński Związek Doskonalenia) Marcus’a Garvey’a by promować niezależność Czarnych i ewentualny powrót do Afryki. W tym samym czasie były niewolnik Booker T. Washington czyni efektywne starania, by stworzyć odrębny plan socjoekonomiczny dla Czarnych. Odzew Ameryki na wszystkie tego typu działania był agresywny, represyjny i nieustępliwy. W ten sposób, pomimo masowych powstań Czarnych spowodowanych nieustającą przemocą i odraczanemu prawu, pomimo cichych potrzeb Czarnych dotyczących środków do życia, pomimo ich widocznych starań o odrębne życie w Ameryce czy poza nią, przez następne 50 lat, Czarni nie mają możliwości zarówno stworzyć własnej socjoekonomicznej niezależności, jak i w pełni uczestniczyć w większej społeczności.

Dopiero po prawie 60 latach po Plessy’m można było odczuć minimalną ulgę, po orzeczeniu Najwyższego Sądu w słynnej sprawie “Brown v. Boards of Education”. Najwyższy Sąd stwierdził, że “oddzielny” nie oznacza “równy” dla Czarnych zamieszkujących Amerykę. Wartym zaznaczenia jest, że Dr. Kenneth Clark (Czarny psycholog na którego pracy sąd oparł swe wnioski dotyczące złego wpływu doktryny “oddzielni lecz równi” na dzieci Czarnych) odnotował w 1994 roku, że dzieci w Amerykańskich szkołach były bardziej segregowane niż w roku 1954, kiedy to Brown został zdecydowany.

Nawet po Brown’ie, Czarni starali się za wszelką cenę zintegrować i stać się całkowicie stronniczy w Ameryce – na próżno. Od słynnego 1955, od bojkotu autobusów w Montgomery (Alabama), poprzez starania o przyznanie prawa do głosowania, aż do niebezpiecznych strajków okupacyjnych we wszystkich, przeznaczonych wyłącznie dla białych, obiektach użytku publicznego, dowodzonych przez pracowników SNCC (Student Nonviolent Coordinating Committee), walka o prawa człowieka ogarnęła Amerykę. Pod duchowym przywództwem i pokojową filozofią Dr. Marcina Luter’a King’a, Jr. miliony, Czarnych i Białych, protestowały i maszerowały po wolność i sprawiedliwość dla mniejszości Czarnych w Ameryce i wielu z nich zostało zabitych czy też okaleczonych ze skutkiem śmiertelnym w czasie drogi. W końcu, w 1964 roku, Kongres Stanów Zjednoczonych wprowadził prawo znoszące wcześniejszą rasistowską segregację dotyczącą obiektów publicznego użytku.

Było to jednak za mało i za późno. Gdy w Amerykańskiej telewizji zaczęły ukazywać się obrazy pokojowych Czarnych i innych starających się o równie prawa obywatelskie, bitych i polewanych wodą przez policję, skutych i aresztowanych, za zaledwie głos sprzeciwu przeciwko niesprawiedliwym prawom (nowy i przykuwający fenomen w życiu i kulturze Ameryki), młodzi Czarni porzucili pokojowe nastawienie. Pełny tego wyraz miał miejsce podczas agresywnego protestu przeciwko brutalnemu pobiciu Czarnych przez policję w Watts (Los Angeles), rebelia w Kalifornii w roku 1965, która zszokowała Amerykę i dała początek innym podobnym reakcjom. Do roku 1967 miało miejsce więcej niż 100 protestów w miastach całego kraju. W tym samym czasie, w roku 1965, wybuchła wojna w Wietnamie. Gdy telewizja ukazywała okropieństwa wojny, dobrych amerykańskich żołnierzy mordujących wietnamskie dzieci, amerykańska biała młodzież zaczęła się zastanawiać i wystąpiła przeciwko wojnie. Amerykańska młodzież, czarna i biała, stała się otwarcie wrogo nastawiona do panującego porządku.

Założenia Black Panther Party

What We Want – Black Panther Party

1 – CHCEMY WOLNOŚCI. CHCEMY MIEĆ MOŻLIWOŚĆ KSZTAŁTOWANIA NASZEJ WŁASNEJ PRZYSZŁOŚCI SPOŁECZNOŚCI CZARNYCH I CIEMIĘŻONYCH.
Wierzymy, że Czarni i ciemiężeni ludzie nie będą do końca wolni, póki nie będziemy w stanie kontrolować wszystkich instytucji funkcjonujących w naszych społecznościach.

2 – CHEMY PEŁNEGO ZATRUDNIENIA DLA NASZYCH LUDZI.
Wierzymy, że rząd federalny jest odpowiedzialny i zobowiązany zagwarantować każdej osobie zatrudnienie, czy też comiesięczny dochód. Wierzymy, że jeśli amerykański przedsiębiorca nie zapewni pełnego zatrudnienia, to technologia i środki produkcji powinny zostać mu odebrane i oddane w ręce społeczeństwa, by mogło ono zorganizować i zatrudnić wszystkich członków by dać wysoki standard życia.

3 – CHCEMY KOŃCA KRADZIEŻY KAPITALISTÓW, OKRADAJĄCYCH SPOŁECZNOŚCI CZARNYCH I UCIŚNIONYCH.
Wierzymy, że rasistowski rząd okradł nas i teraz żądamy zwrotu długu w wysokości czterdziestu akrów i dwóch mułów. Czterdzieści akrów i dwa muły były obiecane 100 lat temu jako rekompensata za prace niewolniczą i masowe morderstwa Czarnych. Przyjmiemy zapłatę w walucie, która zostanie rozdzielona między wiele naszych społeczności. Amerykańcy rasiści przyczynili się do zamordowania pięćdziesięciu milionów Czarnych. Dlatego też uważamy, że nasze żądania nie są wygórowane.

4 – CHCEMY PRZYZWOITYCH MIESZKAŃ, NADAJĄCYCH SIĘ NA SCHRONIENIE DLA LUDZI.
Wierzymy, że jeśli właściciele nie zapewnią przyzwoitych mieszkań Czarnym czy ciemiężonym, to ziemia i mieszkania powinny być przekazane społeczności, by ta, z pomocą rządu, stworzyła dla siebie przyzwoite warunki mieszkalne.

5 – CHCEMY PRZYZWOITEGO WYKSZTAŁCENIA DLA NASZYCH LUDZI, KTÓRE POKAZUJE PRAWDZIWĄ NATURĘ TEGO CHYLĄCEGO SIĘ KU UPADKOWI SPOŁECZEŃSTWA. CHCEMY EDUKACJI, KTÓRA POKAŻE NAM PRAWDZIWĄ HISTORIĘ I NASZĄ ROLĘ W TERAŹNIEJSZEJ SPOŁECZNOŚCI.
Wierzymy w system szkolnictwa, który da naszym ludziom wiedze o nich samych. Jeśli nie posiadasz wiedzy na temat swojej pozycji w społeczeństwie i na świecie, to są nikłe szanse, na wiedze o czymkolwiek innym.

6 – CHCEMY DARMOWEGO LECZENIA DLA LUDZI CZARNYCH I CIEMIĘŻONYCH.
Wierzymy, że rząd musi zapewnić wolne od opłat i dostępne dla wszystkich ludzi zaplecze medyczne, które nie tylko zajmie się naszymi ranami, najczęściej odniesionymi w wyniku prześladowań, ale które opracuje programy profilaktyczne gwarantujące nasze przetrwanie w przyszłości. Wierzymy, że oświata medyczna i programy badawcze muszą być prowadzone, by zapewnić wszystkim Czarnym i ciemiężonym dostęp do zaawansowanej naukowej i medycznej wiedzy, umożliwiającej nam zapewnienie sobie pomocy medycznej.

7 – CHCEMY NATYCHMIASTOWEGO ZAPRZESTANIA BRUTALNOŚCI POLICJI I MORDOWANIA CZARNYCH, LUDZI O INNYM KOLORZE SKÓRY I WSZYSTKICH CIEMIĘŻONYCH WEWNĄTRZ STANÓW ZJEDNOCZONYCH.
Wierzymy, że rasistowski i faszystowski rząd Stanów Zjednoczonych używa wewnętrznych agencji do wypełnienia programu przeciwko Czarnym, ludzi o odmiennym kolorze skóry i biedocie w Stanach Zjednoczonych. Wierzymy, że mamy prawo do obrony przeciwko tym uzbrojonym siłom, dlatego też Czarni i uciśnieni powinni mieć pozwolenie na posiadanie broni w celach defensywnych przeciwko tym faszystowskim siłom politycznym.

8 – ŻĄDAMY NATYCHMIASTOWEGO ZAKOŃCZENIA WSZYSTKICH WOJEN.
Wierzymy, że różnorodne konflikty istniejące na całym świecie mają swoje przyczyny bezpośrednio w żądzy Stanów Zjednoczonych do władania, oraz dążeniom rządu, do uzyskania dominacji nad ciemiężonymi ludźmi z całego świata. Wierzymy, że jeśli rząd Stanów Zjednoczonych lub jego pachołki nie zaprzestaną tych wojen, to jest prawem wszystkich ludzi by bronić się w każdy możliwy sposób przed agresorami.

9 – CHCEMY WOLNOŚCI DLA WSZYSTKICH CZARNYCH I CIEMIĘŻONYCH, PRZETRZYMYWANYCH W FEDERALNYCH, STANOWYCH, MIEJSKICH CZY WOJSKOWYCH WIĘZIENIACH. CHCEMY PROCESÓW PRZEPROWADZONYCH PRZEZ RÓWNYCH CZŁONKÓW ŁAWY PRZYSIĘGŁYCH DLA WSZYSTKICH, OSKARŻONYCH O TAK ZWANE PRZESTĘPSTWA, WEDŁUG PRAW TEGO KRAJU.
Wierzymy, że wielu Czarnych i biednych, ciemiężonych ludzi przetrzymywanych w więzieniach Stanów Zjednoczonych nie zostało osądzonych sprawiedliwie przez rasistowski i faszystowski system sądowniczy i powinni być zwolnieni z więzienia. Wierzymy w ostateczną eliminację wszystkich godnych pogardy, nieludzkich zakładów karnych, ponieważ wielu mężczyzn i kobiet więzionych na terenie Stanów Zjednoczonych czy też przez armię Stanów Zjednoczonych pada ofiarą przytłaczających warunków, które są prawdziwą przyczyną ich uwięzienia. Wierzymy, że kiedy osoba staje przed sądem, Stany Zjednoczone muszą jej zagwarantować sprawiedliwą ławę przysięgłych, możliwość wyboru adwokata i wolność do czasu procesu.

10 – CHCEMY ZIEMI, CHLEBA, MIESZKAŃ, EDUKACJI, ODZIEŻY, SPRAWIEDLIWOŚCI, POKOJU I KONTROLI SPOŁECZEŃSTWA NAD NOWOCZESNĄ TECHNOLOGIĄ.
Ilekroć wskutek biegu wypadków koniecznym się staje dla jakiegoś narodu, by zerwał więzy polityczne łączące go z innym narodem i zajął wśród potęg ziemskich oddzielne i równorzędne stanowisko, do którego upoważniają go prawa natury i jej Bóg, to właściwy respekt wymaga, aby naród ten podał powody, które zmusiły go do oderwania się.

Uważamy następujące prawdy za oczywiste: że wszyscy ludzie stworzeni są równymi, że Stwórca obdarzył ich pewnymi nienaruszalnymi prawami, że w skład tych praw wchodzi życie, wolność i swoboda ubiegania się o szczęście, że celem zabezpieczenia tych praw wyłonione zostały wśród ludzi rządy, których sprawiedliwa władza wywodzi się ze zgody rządzonych, że jeżeli kiedykolwiek jakakolwiek forma rządu uniemożliwiałaby osiągnięcie tych celów, to naród ma prawo taki rząd zmienić lub obalić i powołać nowy, którego podwalinami będą takie zasady i taka organizacja władzy, jakie wydadzą się narodowi najbardziej sprzyjające dla szczęścia i bezpieczeństwa. Roztropność, rzecz jasna, będzie dyktowała, że rządu trwałego nie należy zmieniać dla przyczyn błahych i przemijających, doświadczenie zaś wykazało też, że ludzie wolą raczej ścierpieć wszelkie zło, które jest do zniesienia, aniżeli prostować swoje ścieżki przez unicestwienie form, do których są przyzwyczajeni. Kiedy jednak długi szereg nadużyć i uzurpacji, zmierzających stale w tym samym kierunku, zdradza zamiar wprowadzenia władzy absolutnej i despotycznej, to słusznym i ludzkim prawem, i obowiązkiem jest odrzucenie takiego rządu oraz stworzenie nowej straży dla własnego przyszłego bezpieczeństwa.